280 likes | 497 Views
Wychowanie Profilaktyka problemów dzieci i młodzieży. Zadania szkoły i dyrektora. Wychowanie. To proces wspomagania wychowanka w rozwoju ukierunkowanym na osiąganie pełnej dojrzałości w czterech podstawowych sferach: fizycznej, psychicznej, społecznej i duchowej. Definicja profilaktyki.
E N D
WychowanieProfilaktyka problemów dzieci i młodzieży Zadania szkoły i dyrektora
Wychowanie • To proces wspomagania wychowanka w rozwoju ukierunkowanym na osiąganie pełnej dojrzałości w czterech podstawowych sferach: fizycznej, psychicznej, społecznej i duchowej.
Definicja profilaktyki Profilaktyka to proces, który wspiera zdrowie poprzez umożliwienie ludziom uzyskania pomocy potrzebnej im do konfrontacji ze złożonymi, stresującymi warunkami życia oraz umożliwienie jednostkom osiągania subiektywnie satysfakcjonującego, społecznie akceptowanego, bogatego życia.
Profilaktyka to kompleksowa interwencja kompensująca niedostatki wychowania, obejmująca równolegle trzy nurty działania: • wspomaganie dziecka w radzeniu sobie z trudnościami zagrażającymi prawidłowemu rozwojowi i zdrowemu życiu, • ograniczanie i likwidowanie czynników ryzyka zaburzających prawidłowy rozwój i dezorganizujących zdrowy styl życia, • inicjowanie i wzmacnianie czynników chroniących sprzyjających prawidłowemu rozwojowi i zdrowemu życiu.
Wartości i normy Wychowanie Profilaktyka
Podstawy prawne działań wychowawczych i profilaktycznych w szkole: • ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 109). • ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535),
Podstawy prawne działań wychowawczych i profilaktycznych w szkole: • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2002r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz.U. z 2002r. Nr 10, poz. 96).
Podstawy prawne działań wychowawczych i profilaktycznych w szkole: • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lutego 2002r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz.U. Nr 51, poz. 458).
Podstawy prawne działań wychowawczych i profilaktycznych w szkole: • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 26, poz. 226).
Podstawy prawne działań wychowawczych i profilaktycznych w szkole: • ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 109). • ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535),
Podstawy prawne działań wychowawczych i profilaktycznych w szkole: • ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 z późn. zm.) • ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198), • ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55).
PROGRAM ZAPOBIEGANIA NIEDOSTOSOWANIU SPOŁECZNEMU I PRZESTĘPCZOŚCI WŚRÓD DZIECI I MŁODZIEŻYZostał przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 13 stycznia 2004 roku.
PROCEDURY POSTĘPOWANIA NAUCZYCIELI I METODY WSPÓŁPRACY SZKÓŁ Z POLICJĄ W SYTUACJACH ZAGROŻENIA DZIECI ORAZ MŁODZIEŻY PRZESTĘPCZOŚCIĄ I DEMORALIZACJĄ, W SZCZEGÓLNOŚCI NARKOMANIĄ, ALKOHOLIZMEM I PROSTYTUCJĄ
Poziomy działań profilaktycznych: • Profilaktyka pierwszorzędowa – działania adresowane do ogółu uczniów. Celem jest przede wszystkim promocja zdrowego stylu życia oraz opóźnienie wieku inicjacji. Działania te realizowane są głównie w szkole, polegają na przekazywaniu informacji o konsekwencjach zachowań ryzykownych oraz kształtowaniu ważnych umiejętności życiowych (np. radzenia sobie ze stresem). Do zadań realizowanych na tym poziomie należy również stwarzanie możliwości alternatywnych form spędzania czasu wolnego dla uczniów.
Poziomy działań profilaktycznych: • Profilaktyka drugorzędowa - adresowana jest do grup podwyższonego ryzyka. Celem jest ograniczenie głębokości i czasu trwania dysfunkcji. Zajęcia prowadzone są w szkołach, ale również na terenie poradni psychologiczno - pedagogicznych, placówek specjalistycznych, itp. Wykorzystywane są strategie: informacyjne, edukacyjne, alternatyw oraz stosowana jest interwencja.
Poziomy działań profilaktycznych: • Profilaktyka trzeciorzędowa – adresowana jest do młodych ludzi z grup wysokiego ryzyka, ponoszących konsekwencje swoich zachowań. Celem działań jest ograniczenie głębokości i czasu trwania zaburzeń oraz zmniejszenie szkód związanych z ryzykownym trybem życia wymienionej grupy osób.
Działania wychowawcze i profilaktyczne wynikające z podstawy programowej kształcenia ogólnego: • Przekazywanie wiedzy na temat zagrożeń związanych z zachowaniami ryzykownymi, takimi jak np. picie alkoholu, palenie papierosów, zażywanie środków zmieniających świadomość. Omawianie skutków takich zachowań, np. wiedza o AIDS (drogi przenoszenia zakażenia, zapobieganie, aspekt społeczny i etyczny, chory na AIDS w rodzinie). • Uczenie ważnych umiejętności życiowych, np. radzenia sobie w sytuacji trudnej, skutecznego porozumiewania się, asertywności. • Promowanie zdrowego stylu życia.
Ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich z dnia 26 października 1982 r. (tj. Dz. U. Z 2002 r. Nr 11, poz. 109 ze zm.). • Przepisy u.p.n. w art.1 §1 określają, w stosunku do kogo i w jakim zakresie można je stosować. I tak: • W zakresie zapobiegania i zwalczania demoralizacji – w stosunku do osób, które nie ukończyły 18 lat (nie określono dolnej granicy wieku). • W zakresie postępowania w sprawach o czyny karalne – w stosunku do osób, które dopuściły się takiego czynu po ukończeniu 13 lat, ale nie ukończyły lat 17. • W zakresie wykonywania środków wychowawczych lub poprawczych – w stosunku do osób, względem których środki te zostały orzeczone, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez te osoby 21 lat.
„Czyn karalny” to czyn zabroniony przez ustawę jako:Przestępstwo (czyn człowieka zabroniony pod groźbą kary, która określa jego znamiona, zawiniony i szkodliwy społecznie w stopniu wyższym, niż znikomy) lub przestępstwo skarbowe, Wykroczenia określone w 12 artykułach Kodeksu wykroczeń: • zakłócenie wybrykami spokoju lub porządku publicznego (art. 51 k.w.), • niszczenie i uszkadzanie znaków umieszczonych przez organ państwowy (art.69 k.w.), • uszkadzanie znaków lub urządzeń zapobiegających niebezpieczeństwu (art. 74 k.w.) • rzucanie kamieniami w pojazd będący w ruchu (art. 76 k.w.), • samowolna zmiana znaków lub sygnałów drogowych (art. 85 k.w.), • prowadzenie pojazdu przez osobę po użyciu alkoholu (art. 87k.w.),
Wykroczenia c.d. • kradzież lub przywłaszczenie mienia do określonej wartości (art. 119 k.w.), • paserstwo mienia o określonej wartości (art. 122 k.w.), • niszczenie lub uszkodzenie mienia, jeśli szkoda dotyczy ustalonej Kodeksie wykroczeń kwoty (art. 124 k.w.), • spekulacja biletami wstępu (art. 133 k.w.), • utrudnienie korzystania z urządzeń przeznaczonych do użytku publicznego (art. 143 k.w.). Odpowiedzialność za pozostałe wykroczenia może nastąpić tylko w sytuacji przypisania nieletniemu przejawu demoralizacji.
Wobec nieletniego sąd może zastosować środki wychowawcze i środek poprawczy. W wyjątkowych, przewidzianych prawem wypadkach, wobec nieletniego może być orzeczona kara. Odpowiedzialność na zasadach określonych w art.10 k.k. może ponieść nieletni w razie kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: • ukończył lat 15, • popełnił czyn zabroniony wymieniony w art.10 §2 k.k., • przemawiają za tym okoliczności sprawy, stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste.
(Art. 4 u.p.n.). • „każdy, kto stwierdzi istnienie okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego, w szczególności naruszanie zasad współżycia społecznego, popełnienie czynu zabronionego, systematyczne uchylanie się od obowiązku szkolnego lub kształcenia zawodowego, używanie alkoholu lub innych środków w celu wprowadzenia się w stan odurzenia, uprawianie nierządu, włóczęgostwo, udział w grupach przestępczych, ma społeczny obowiązek odpowiedniego przeciwdziałania temu, a przede wszystkim zawiadomienia o tym rodziców lub opiekuna nieletniego, szkoły, sądu rodzinnego, Policji lub innego właściwego organu.”
„Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu czynu karalnego przez nieletniego, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję”.
„Instytucje państwowe i organizacje społeczne, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przez nieletniego czynu karalnego ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję oraz przedsięwziąć czynności niecierpiące zwłoki, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów popełnienia czynu”
§ 9 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem stanowi, że • „Szkoły i placówki podejmują działania interwencyjne polegające na powiadomieniu rodziców i Policji w sytuacjach kryzysowych w szczególności, gdy dzieci i młodzież używają, posiadają lub rozprowadzają środki, o których mowa w § 1 cyt. rozporządzenia (środki odurzające, substancje psychotropowe, środki zastępcze).
§ 10 ww. rozporządzenia określa, że szkoły i placówki opracowują, zgodnie ze statutem, strategię działań wychowawczych i zapobiegawczych oraz interwencyjnych wobec dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem, która uwzględnia m.in. procedury postępowania w sytuacjach szczególnych zagrożeń oraz sposób współdziałania pracowników szkoły ze służbą zdrowia i Policją w sytuacjach wymagających interwencji.
System interwencji w szkole może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie zaakceptowany i konsekwentnie stosowany przez nauczycieli i rodziców jednolity system reagowania