140 likes | 327 Views
Tworzenie modelu przestrzennego na podstawie stereopary zdjęć (ćwiczenie 2). Cyfrowy model powierzchni terenu. Cyfrowym (numerycznym) modelem wysokości (ang. DEM – Digital Elevation Model) nazywa się matematyczną, nieciągłą reprezentację kształtu dowolnej powierzchni.
E N D
Tworzenie modelu przestrzennego na podstawie stereopary zdjęć(ćwiczenie 2)
Cyfrowy model powierzchni terenu • Cyfrowym (numerycznym) modelem wysokości (ang. DEM – Digital Elevation Model) nazywa się matematyczną, nieciągłą reprezentację kształtu dowolnej powierzchni. • Jest to obiekt trójwymiarowy, zapisany w postaci zestawu danych o współrzędnych płaskich x, y określających położenie oraz współrzędnej z oznaczającej wysokość • Jeżeli model przedstawia powierzchnię terenu, stosuje się wtedy nazwę cyfrowy model terenu (ang. DTM – Digital Terrain Model). W przypadku, gdy DEM odnosi się do powierzchni położonej powyżej lub poniżej powierzchni terenu (np. korony drzew, budynki) używa się nazwy cyfrowy model powierzchni (ang. DSM - Digital Surface Model)
Rodzaje DEM • regularna siatka punktów (macierz punktów wysokościowych) (ang. RG- Regular Raster Grid)– jest to najczęściej stosowany w GIS model. Zazwyczaj zapisywany jest on w postaci rastra. Każdy punkt (element macierzy) zawiera średnią wartość rzędnej wysokościowej pola podstawowego o rozmiarze zależnym od dobranej rozdzielczości przestrzennej modelu. • model triangulacyjny (nieregularna siatka trójkątów) (ang. TIN – Triangular Irregular Network)– model ten zapisuje się w postaci wektorowej. Powierzchnia terenu dzielona jest na trójkąty, których wierzchołki stanowią punkty wysokościowe. • model poziomicowy – (ang. DGL – Digital Line Graph) (rys. 3c) – przedstawia kształt danej powierzchni przy użyciu izohips (linii łączących punkty o jednakowej wysokości), zapisywanych w postaci obiektów wektorowych o współrzędnych (x, y, z).
Rodzaje DEM • Regularna siatka punktów • Nieregularna siatka trójkątów (TIN) • Model poziomicowy
Produkty uzyskane z DEM mapa poziomicowa – ukazująca rzeźbę powierzchni terenu przy pomocy izohips (wersja poziomicowa), barwnych powierzchni pomiędzy poszczególnymi poziomicami (mapa hipsometryczna) lub w postaci rysunku cienia; mapa spadków terenu – pokazująca obszary o określonym nachyleniu, w zależności od wydzielonych przez użytkownika klas spadków mapa ekspozycji terenu – przedstawiająca orientację terenu w przyjętych przez użytkownika przedziałach azymutów; mapa widoczności – ukazująca obszar terenu widoczny z dowolnie wybranego punktu; profile morfologiczne, tj. profile rzeźby terenu o dowolnym przebiegu wyznaczonym przez użytkownika; blokdiagram, tj. obraz rzeźby terenu dający złudzenie trójwymiarowości. Może być dowolnie obracany, skalowany i oświetlany. Dodatkowo nałożyć można na niego dowolną warstwę rastrową lub wektorową
Źródła danych dla DEM • Stereopary zdjęć lotniczych i obrazów satelitarnych • Digitalizacja map topograficznych • Bezpośrednie pomiary terenowe • Skanning laserowy
Ustalenie orientacji wewnętrznej zdjęcia • Odczytanie położenia punktu głównego (punktu określającego środek zdjęcia) • Wprowadzenie parametrów kamery
Nadanie punktów węzłowych w celu ustalenia obszaru dla którego wykonany zostanie DEM • Process / raster / photogrammetric modeling / relative orientation • Punkty nadawane są w celu wyznaczenia obszaru dla którego prowadzone będą dalsze prace • Należy nadać kilkanaście punktów, które są jednoznacznie odwzorowane na obu zdjęciach • Punkty należy nadawać tak by rozłożone były równomiernie na obszarze pokrytym przez oba zdjęcia • Przy nadawaniu punktów należy zwrócić uwagę na wartość współczynnika korelacji
tryb dodawania punktów Współczynnik korelacji Dodanie punktu
Utworzenie pary epipolarnych rastrów Process / raster / Photogrammetric modeling / Relative orientation / run Utworzone rastry epipolarne zostaną otworzone automatycznie